?Where are Our Votes

پوستر فراخوان ۱۷ اسفند (برای چاپ و پخش و تکثیر در سطح شهر)

کپی بگیریم و بصورت کارتهای کوچک پخش کنیم

این نشانه اقتدار این حکومت نیست.این نشانه ترس و عجز آنهاست که توان گفتگو ،تحمل کوچکترین حرف مخالفی را ندارند و دست به چنین واکنشهایی می زنند. جمهوری اسلامی ریشه های خود را می جود..

10 اسفند 89

1- سانسور (censorship): حذف عمدی مواردی از جریان عبور آگاهی برای شکل دادن عقاید و اعمال دیگران

2- تحریف (distortion): تغییر در متن پیام به شیوههای گوناگون و دستکاری خبر با تعدیل، شاخ و برگ دادن و جذب در پیام

3- ایجاد دشمن فرضی (to make an imaginary enemy): دشمن جلوه دادن شخص، اشخاص و یا هر هدف دیگری برای مخاطب با القای پیامهای گوناگون و پیاپی (زنجیرهای) با طراحی از پیش تعیین شده

 4- القای بخشی از حقایق (to release face partially): حذف بخش یا بخشهایی از یک پیام برای تحت تأثیر قرار دادن مخاطب از راه کم رنگ کردن بخشی از پیام و پر رنگ جلوه دادن بخشی دیگر

 5- محک زدن (probing): انتشار پیامی خاص برای ارزیابی اوضاع جامعه و یا ملاحضه بازخورد نظر حاکمان یا گروهی خاص در جامعه

 6- گسترش ادعا به جای اظهار واقعیت (pretension instead of truth): شیوهای که در آن پیامی مهم در سطح جامعه گسترش مییابد تا در پی آن، گروه یا شخصی خاص مجبور به ارایه پاسخ شود

 7- شایعه (Rumor): در جایی که خبر نباشد و یا منبع خبر موثق نباشد، رسانه با تولید شایعه به هدف القای پیام دست مییابد؛ این هدف میتواند شامل ایجاد یک تنش و یا تسکین تنشی در جامعه باشد

8- استفاده از عواطف مخاطبین (to play on the emotions of the audience): در این روش، رسانه با بهکارگیری الفاظی در متن پیام، تلاش میکند بار عاطفی پیام را افزایش داده و با برانگیختن احساسات او پیام خود را القا کند

9- استفاده از دو خبر واقعی برای طرح یک خبر ساختگی (touse two factual news Items in order to leg itemize A false news ): در این شیوه، رسانه میکوشد، دو خبر مرتبط به هم را که کاملاً سندیت دارد، به گونهای در کنار هم قرار دهد تا پذیرش خبر سوم مرتبط با آن که میتواند دروغ باشد، به راحتی برای مخاطب میسر شود

 10- پیچیده کردن خبر برای کشف نشدن حقیقت: در این شیوه، رسانه با فرستادن انبوهی از پیامهای گوناگون، ذهن مخاطب را از پیگیری پیام اصلی دور میکند

 11- دروغ بزرگ (Big-lie tactic): «گوبلز» میگوید: دروغ هر قدر بزرگ باشد، باور آن برای تودههای مردم راحت تر است. دروغ را به حدی بزرگ بگویید که کسی جرأت فکر و تکذیب آن را نکند

 12- ارایه قطرهچکانی اطلاعات (Dribble tactic): در این شیوه، برای اعتماد سازی و نیز عادت دادن مخاطب به پیگیری اخبار، اطلاعات تدریجی در اختیار مخاطب قرار میگیرد

ندای سبز آزادی: توجه داشته باشید استراتژی اول سرکوب‌گران ارعاب است و سرکوب و برخورد هدف ثانویه آنان است. با توجه این استراتژی اولیه است که می‌توان بخش مهمی از آرایش نظامی سرکوب‌گران را فهمید و تشخیص داد که کدام اقدام پرهزینه و کدام اقدام کم هزینه است. آرایش نیروی سرکوب اولین چیزی که در هر راه‌پیمایی توجه را جلب می‌کند حضور گسترده نیروهای نظامی و انتظامی از تمامی ارگان‌ها مربوطه مانند سپاه، نیروی انتظامی، و بسیج است. توجه داشته باشید درصد کمی از این نیروها توانایی برخورد دارند. این نیروهای حاضر در میدان را می‌توان به دو گروه پیاده‌نظام و سواره نظام تقسیم کرد. در میان پیاده‌نظام سرکوب، نیروهای انتظامی عملا خطری برای شما ندارند چرا که اغلب کارمند هستند و قایل به برخورد تند با معترضان نیستند. دیگر نیروی کم خطر افراد بسیجی و لباس‌شخصی مسن هستند که احتمال می‌دهیم از اعضای بسیج ادارات باشند. گروه سومی که کم خطر هستند و تمایل کمی به درگیری دارند سربازان وظیفه هستند که تنها کارکرد دکوری دارند و نه اراده برخورد دارند و نه برای این کار در نظر گرفته‌ شدند و نه برای این کار آموزش دیده‌اند و نه ابزار برخورد خشن ـ به جز باتوم ـ دارند. مهم‌ترین و مهاجم‌ترین نیروی سرکوب بسیجیان و لباس شخصی‌های جوان و میان‌سال هستند. از میان نیروهای بسیجی، تنها تعداد معدودی این نیروها انگیزه برای درگیری دارند. مشاهدات روز ۲۵ بهمن نشان می‌دهد بسیاری از نیروهای بسیجی بسیار کم سن و سال هستند و به خصوص در مناطقی که از درگیری دور است به جز حضورشان که به کار استراتژی ارعاب می‌آید تنها وظیفه‌شان هدایت حرکت جمعیت به کوچه‌ها است که به این ترتیب جمعیت را متفرق کنند. با این حال، توانایی بازداشت معترضان را دارند. دیگر ابزار ارعاب، موتورسواران هستند که سواره‌نظام نیروی سرکوب را تشکیل می‌دهند که خود به سه دسته تقسیم می‌شوند. گروه اول گارد ضدشورش موتورسوار است که لباس‌های مشکی دارند. طوری آرایش می‌گیرند که بیشترین ارعاب را القا کند. در صورت لزوم برخورد شدید می‌کنند. اما دیگر کارکردشان بستن مسیرها است. گروه دوم موتورسواران بسیجی و لباس شخصی هستند. این گروه اغلب در حال حرکت به مناطق درگیری هستند در اغلب موارد این گروه‌ها یک سرتیم دارند که هیاهوی این جماعت را با شعار‌هایی مانند حیدر، حیدر یا لبیک خامنه‌ای یا فحاشی به رهگذران رهبری می‌کند. باقی تیم موتورسواران تنها برای پرجمعیت نشان دادن تیم سواره نظام حضور دارند و اراده و جرات برخورد با مردم را ندارند. البته برخی از گروه‌های موتورسوار همبستگی بیشتری دارند یا وابسته به نهاد نظامی مشخصی هستند که وظیفه‌شان برخورد در صحنه‌های درگیری است اما در مسیر خود سعی می‌کنند با خشونت مردم را متفرق کنند در مواردی دیده شده است که موتور سواری در انتهای صف موتورسواران در حال فیلم‌برداری است. این موتورسواران بسیار آسیب‌پذیر هستند و وظیفه‌شان تهیه فیلم برای گروه‌های خودی است و تهییج روحیه آنان و احیانا گزارش عملکرد دادن. وظیفه اصلی این موتورسواران ترساندن عابران و معترضانی است که هنوز به مناطق پرجمعیت نرسیده‌اند. برای همین است که حتی در گذرهای فرعی هم حرکت می‌کنند و سعی می‌کنند با ارعاب مردم را از پیوستن به معترضان منع کنند. آن‌ها مقصد مشخصی دارند و در میانه راه به ندرت متوقف می‌شوند. گروه سومی از موتورسواران منفرد هم وجود دارند که خود به دو دسته تقسیم می‌شوند. گروه اول جزو همان دسته موتورسواران هستند که از گروه جامانده‌اند. این موتورسواران منفرد اغلب بسیار جوان‌اند .و آموزش ندیده‌اند. گروه دوم نیروهای اطلاعاتی هستند که در مسیر تظاهرات حرکت می‌کنند و با رصد کردن جریان جمعیت گروه‌های موتورسوار را هدایت می‌کنند. در طول راه‌پیمایی… در مسیر راه‌پیمایی نقاطی مانند میادین و مناطقی نزدیک دانشگاه‌های تهران و شریف و تقریبا مناطق مابین میدان انقلاب تا آزادی هم برای ما و هم برای سرکوب‌گران ارزش استراتژیک دارد. سایر نقاط ارزش ثانویه استراتژیک دارند و پتانسیل تجمع کمتری دارند. به تفاوت مناطق استراتژیک و غیراستراتژیک توجه داشته باشید. اولین نکته که باید توجه داشته باشید این است که به هیچ وجه با نیروهای سرکوب درگیر نشوید. به خصوص در زمانی که هنوز به مناطق استراتژیک نرسیده‌اید. اغلب مردم بنا به غریزه سعی می‌کنند خود را به میادین و نقاط استراتژیک برسانند و اغلب از درگیری خودداری می‌کنند. میدان‌ها برای نیروی سرکوب اهمیت بالایی دارد و چون اجازه نمی‌دهند مردم به این مناطق نزدیک شوند خود به خود درگیری ایجاد می‌شود. در میانه راه، در جاهایی که مفر گریز ندارد و در جاهای دور از میادین به شدت از برخورد با نیروهای سرکوب خودداری کنید. سعی کنید خود را به میادین یا انتهای مسیر برسانید. در میانه راه، نیروهای سرکوب ممکن است با شما برخورد و حتی برخورد خشنی داشته باشند. هدف اول آنان دستگیری شما نیست. هدف آنان متفرق کردن و منصرف کردن شما از ادامه مسیر است. توانایی آنان برای دستگیری مردم محدود است و تنها در صورت مقاومت اقدام به دستگیری معترضان می‌کنند. هدف دیگر آنان هدایت مردم به مسیرهای فرعی است. تا جایی که می‌توانید در برابر این‌که آنان مسیر شما را هدایت کنند، مقاومت کنید. زنان و مردان میان‌سال و کهن‌سال می‌توانند از این سدها عبور کنند. یکی از فرصت‌های راه‌پیمایی‌ها همین‌جاست که نیروهای سرکوب می‌خواهند شما را به مسیرهای فرعی هدایت کنند. سعی کنید با بحث کردن با نیروها به بهانه اینکه به دنبال کاری هستید . بابت اینکه می‌خواهید مسیرتان بروید، سد معبر کنید و سبب جمع شدن جمعیت شوید. نیروهای سرکوب به شدت از سدمعبر و جمع شدن جمعیت هراسانند و تلاش می‌کنند به هر قیمتی که شده شما را به مسیر فرعی هدایت کنند. تنها چند دقیقه ایستادن کافی است. در صورتی که به مسیر فرعی هدایت شدید، مسیر را به موازات مسیر اصلی ادامه بدهید. مدیریت محل تلاقی مسیر فرعی و اصلی بسیار ضعیف است. یک گروه به شما اجازه گذر نمی‌دهد گروه بعدی نرم‌تر برخورد می‌کند. بنابراین به راه‌تان ادامه بدهید. در میان مردم نیروهای اطلاعاتی وجود دارند. بحث کردن با نیروهایی که شما را به مسیر فرعی هدایت می‌کنند، بهترین و کم‌هزینه‌ترین راه برای شناخت نیروهای نفوذی است. به محض اینکه متوجه بشوند سد معبر باید خاتمه داده شود، خود را لو می‌دهند و با دیگر نیروهای سرکوب هم‌صدا می‌شوند. اعتراض در این مواقع هم کم هزینه است و هم یخ مردم معترضی را که همدیگر را نمی‌شناسند را می‌شکند. از این فرصت کمال بهره برداری را بکنید. تا جایی که می توانید تنها و منفرد در راه‌پیمایی شرکت نکنید. به خصوص در معابر فرعی، استراتژی نیروی سرکوب حمله به افراد تنها است. چون اولا از برخورد بسیار می‌ترسند و چند نفری به معترضان حمله می‌کنند و ثانیا با نشان دادن سبعیت قصد ترساندن دیگر رهگذران را دارند. در صورت حمله سرکوب‌گران با معترضان در صورتی که بیش از ۵ یا ۶ نفر به این حرکت اعتراض کنند، مهاجمان عقب می‌نشینند. موتور، مهم‌ترین رسانه حمل و نقلی سرکوب‌گران است. با ایجاد ترافیک می‌توانید هم آنان را در رسیدن به مقصدشان بازداردید و فرسوده و خسته‌شان کنید. یکی از پدیده‌های تظاهرات‌ها، هلی‌کوپترهایی هستند که در ارتفاع کمی پرواز می‌کنند. واضح است این هلی‌کوپترها هیچ توان آسیب‌رسانی ندارند. نه می‌توانند آسیب فیزیکی برسانند و نه می‌توانند از تظاهرکننده‌ها عکس تهیه کنند. تنها کارکرد آنها، رصد جریان جمعیت و مدیریت حرکت نیروهای سرکوب است. در صورت بازداشت توجه داشته باشید که شما رهگذرید. هیچ شاهدی مبنی بر اینکه شما قصد شرکت در تظاهرات دارید وجود ندارد. در صورت دستگیری هر نوع اتهامی را رد کنید. وارد بحث سیاسی با سرکوب‌گران نشوید. هدف آنان منفعل کردن و جدا کردن افراد فعال‌تر است. امکانات حاکمیت برای بازداشت مردم معترض بسیار اندک و محدود است. در صورتی که در زمان بازداشت صبور باشید به ترساندن شما اکتفا می‌کنند و بعد از مدت کوتاهی شما را آزاد خواهند کرد.

peykeiran.com

جرس: شورای هماهنگی راه سبز امید با صدور دومین اعلامیه خود از همه مردم ایران دعوت کرد تا روز یکشنبه اول اسفند ماه، در مراسم هفتمین روز شهادت صانع ژاله و محمد مختاری شرکت کرده و یاد آن عزیزان را گرامی دارند.

متن این اعلامیه که در اختیار جرس قرار گرفت به شرح زیر است:

با عرض تسلیت به مناسبت شهادت دو تن از جوانان مظلوم این مرز و بوم درتظاهرات ۲۵ بهمن و با گرامیداشت خاطره دهها شهید جنبش سبز، از ملت بزرگوار ایران دعوت می شود تا در تجمعات بزرگداشت هفتمین روز شهادت این عزیزان که روز یکشنبه اول اسفندماه ۸۹، ساعت ۳ عصر در تهران و شهرستانهای سراسر کشور برگزار می شود، حضور به هم رسانند.
این حضور پرشکوه در آستانه میلاد مسعود پیامبر رحمت حضرت محمد بن عبدالله(ص) و امام جعفر صادق (ع)، علاوه بر حمایت قاطع از مواضع رهبران جنبش آقایان میر حسین موسوی و مهدی کروبی برای ادامه راه دشوار آزادی و کرامت انسان، نشانه اعلام همبستگی با هموطنان کرد در پاسداشت خون این دو عزیز ایرانی شیعه و سنی است که به پای مبارزه با استبداد دینی بر زمین ریخت.

شورای هماهنگی راه سبز امید
۲۸ بهمن

بهمن ۱۳۸۹ در جریان راهپیمایی 25 بهمن که مثل تمام راهپیمایی‌های پس از انتخابات سال 88 عده‌ای از شهروندان به دست گروهک مزدور و تروریستی منافقین (اخیرا بسیج نامیده می‌شود) کشته شدند، فردی به نام «صانع ژاله» به ضرب گلوله به قتل رسید. اندکی پس از اعلام هویت نامبرده، رسانه‌های همسو با دولت و حکومت مدعی بسیجی شدن وی شدند و اکنون بزرگترین پرسش این است که آیا وی بسیجی بوده یا مردم. دلایل زیر نشان می‌دهد وی بسیجی نبوده:

1- اصولا بسیجی در خیابان تیر نمی‌خورد تیر می‌زند. آیا در چند سال گذشته حتی یک بسیجی دیده‌اید که تیر خورده باشد؟

 2- اصولاتر خوردن ساندیس و پول نفت و بعضی چیزها (ر.ک. نماز جمعه) به مذاق بسیجی‌ها خوش می‌آید نه خوردن گلوله.

 3- آن فقید دانشجوی رشته تئاتر بوده است که اصولا چندان رشته بسیجی محوری نیست. یک بسیجی درست و حسابی سهمیه مفت و مسلمش را صرف ورود به رشته‌ای که چندان آینده‌ای ندارد نمی‌کند بلکه به جایش رشته مدیریت یا الهیات یا فلسفه اسلامی یا مطالعات استراتژیک یا حقوق اسلامی و از این قبیل رشته‌های آینده دار انتخاب می‌کند که فردا که خواست استاندار و قاضی و مشاور و وزیر بشود ضایع نباشد. چند تا مدیر می‌شناسید که تحصیل کرده تئاتر باشند؟ (هرچند که انصافا اکثرا از فنون بازیگری بی‌بهره نیستند)

4- صانع ژاله اهل ادبیات بوده، آن هم نه ادبیات «نماز بی‌ولایت بی‌نمازیست»سرای و «آورین… آورین… طیب‌الله انفاسکم»شنو. طفلکی داستان می‌نوشته آن هم در نشریاتی که معمولا حضرات می‌گویند در جبهه جنگ نرم مقابل نظام هستند.

5- تابناک و فارس و صدا و سیما و کیهان و امثال اینها اعلام می‌کنند که ژاله بیسیجی بوده. همین دلیلی نیست که نبوده؟ رکس تا به حال حرف راست یا شرافتمندانه از کیهان شنیده دستش را بگیرد بالا. 6- بسیجی کرد اهل پاوه تقریبا مثلث چارگوشی‌است که شعاعش سه پی چهارم باشد. با گل‌کاری‌هایی که سپاه و بسیج در این سی و دو سال در مناطق کردنشین و به خصوص جاهایی مثل پاوه انجام داده‌اند بسیجی فعال بودن در آن مناطق فحشی‌ست در حد ناموسی.

7- بابا این طفلکی سُنی بوده که اصلا یکی از اهداف بسیج مقابله با این مذهب است. فکرش را بکنید طرف سنی بوده می‌رفته هیات‌ محبان الدسته‌بیل بسیج که به غاصبان ولایت علی لعنت بفرستند و برای عید عمر جشن بگیرند!

8- بسیجی اگر خار به انگشتش برود هماندم بروبچ صدا و سیما فیلمش را از شش جهت با کیفیت اچ دی ضبط می‌کنند و رفقا با هلیکوپتر هلی بردش می‌کنند به بیمارستان بقیه‌الله اعظم سعادت‌آباد نه اینکه مردم دست و پایش را بگیرند بیندازند عقب وانت ببرد بیمارستان دولتی.

9- رئیس دانشکده هنر دانشگاه تئاتر اعتراف کرده که صانع ژاله آدمی «خوب و مومن» بوده نه «رذل و ریاکار، بی‌حیا و ولایتمدار، مردم‌آزار و سجاده آب‌کش، گردن کلفت و دین‌فروش» و از این قبیل صفاتی که عزیزان بسیجی اخیرا با آنها شناخته می‌شوند.

 10نشان دادن کارت بسیج صانع ژاله برای نخستین بار در خبرگذاری فارس که رسما تخصصش در ساختن عکس‌های فتوشاپی‌ شهرت جهانی دارد آن را بی‌اعتبار می‌کند. بماند که عکس منتشر شده عکسی‌ست از یک کپی سیاه و سفید بدکیفیت که نشان می‌دهد اگر هم طفلکی یک زمانی همچین خبطی کرده بوده بعدا توبه کرده و کارتش را انداخته دور.

http://www.itanz.net/2011/02/post_251.php

داستان شهید ژاله:

http://www.magiran.com/ppdf/1294/p0129400370361.pdf

در حمایت از مردم آزادی خواه مصر

الله اکبر شب 24 بهمن

Reporters Without Borders is very concerned about serious human rights violations by the Revolutionary Guards against journalists and netizens held in Iranian prisons. Prosecutors may be about to request the death penalty for two bloggers who have been detained since 2008, Vahid Asghari and Hossein Derakhshan.

“The serious charges against Asghari and Derakhshan, which are completely groundless, are punishable by the death penalty under Islamic law,” Reporters Without Borders said. “The international community must intervene and demand explanations from President Mahmoud Ahmadinejad, who is backed by the Revolutionary Guards, and from the judicial authorities, who are abusing the law.”

Organised Crime Surveillance Centre

Ever since its creation by the Revolutionary Guards in March 2009, the Organised Crime Surveillance Centre has played an active role in tracking down and arresting outspoken netizens.

Shortly after its creation, the centre announced the dismantling of a “malevolent” online network in March 2009 and the arrests of several website moderators. Their photos and “confessions” were posted on the centre’s website, Gerdab (www.gerdab.ir), a few days later. They reportedly admitted to links with websites that criticised Islam and the government, and to their intention of “misleading” Iranian youth by publicising porn sites. They also confessed to participating in a plot supported by the Americans and Israelis.

On 17 June 2009, two days after President Mahmoud Ahmadinejad’s disputed reelection triggered a wave of street protests, the centre issued a communiqué announcing that it had noted “several cases of websites and personal blogs posting articles inciting disturbances of public order and urging the population to rebel.”

“These sites, created with the help of American and Canadian companies, receive the support of media that are protected by the American and British security services such as the BBC, Radio Farda (Free Europe) and Radio Zamaneh,” the statement added, urging website managers to suppress “content that incites the population to riot and spreads threats and rumours.”

One of the Revolutionary Guard commanders, Ebrahim Jabari, officially confirmed on 20 May of this year that a “cyber army” had been created to crack down on “destructive” online networks. The “cyber army” has reportedly been responsible for the arrests of hundreds of netizens and attacks on such websites as Twitter and the Radio Zamaneh site.

Prison conditions, forced confessions

Detainees have been subjected to long periods of solitary confinement and to torture to obtain confessions that are used in their trials. Asghari, a leading target of the “network dismantling” policy, is one of the victims of such abuses. Aged 24 and an ICT student in India, he was arrested on 11 May 2008 at Tehran airport for possessing several credit cards. He is still awaiting trial more than two years later.

He was held in solitary confinement for seven month and was mistreated and tortured to make him confess to organising a pornographic network that blasphemed Islam and criticised the government in order to pervert Iranian youth. And what was Asghari’s crime? Hosting websites, including the sites of government opponents.

“I was beaten with a stick for hours and hours while blindfolded and handcuffed,” he wrote in a letter to the president of the 15th chamber of the Revolutionary Court on 17 October 2009. “With a knife against my throat, I was threatened with death and rape. I and my family were insulted. I was forced to make a confession and sign it. They then videoed my confession and broadcast the video with the national television station’s complicity although I was legally presumed to be innocent.”

According to article 168 of the constitution, defendants prosecuted on political charges should be given public, jury trials but most of the trials have been held behind closed doors. Their lawyers are often sidelined and denied access to the case files and in some cases defendants were not told they had been tried and condemned. Asghari said in his letter: “I have never seen my lawyer and, even in court, I did not have the right to say hello to him.”

Asghari also wrote: “I was alleged to have received money from abroad as a result of Google advertising on the websites I hosted. I was accused of insulting the Shiite Imams and the Prophet because of their content. And I was forced to say that Hossein Derakhshan was an agent of both the Iranian ministry of intelligence and the CIA.”

Derakhshan, who has Iranian and Canadian dual nationality, was arrested by Revolutionary Guards on 1 November 2008. He was given a trial without due process and has remained in detention even since awaiting the court’s verdict.

A trumped-up charge of “insulting government leaders and Islam’s holy texts” was brought against him although he clearly defended not only the Islamic revolution’s principles but also President Ahmadinejad’s policies in his blog entries. He appears to be a collateral victim of the in-fighting between the Revolutionary Guards and the Iranian intelligence services.

Two other bloggers, Kouhyar Goudarzi and Hossien Ronaghi Maleki, are also being held in extremely arduous conditions.

“Canada and the rest of the international community must redouble their efforts to get the Iranian authorities to release all of the imprisoned netizens and journalists,” Reporters Without Borders added. Nine netizens and 26 journalists are currently detained in Iran, which is on the Reporters Without Borders list of “Enemies of the Internet.”

http://en.rsf.org/iran-two-bloggers-held-by-revolutionary-23-09-2010,38433.html

Published on 23 September 2010

greenrevolutioniran.blogspot.com

http://www.4shared.com/file/220073781/a232500e/0898_0917.html * فیلم‌های منتشر شده از تهران و اصفهان / پاره کردن و لگد مال کردن عکس خامنه‌ای / كروبی در ميدان آريا شهر / پرتاب گاز اشک آور به سمت مردم / حضور بسیار گستردهٔ نیروهای امنیتی / به آتش کشاندن موتور مزدوران / ضرب و شتم شدید یک جوان توسط گارد ویژه / حضور تمسخرآمیز حامیان حکومت / یار دبستانی من ۲۲ بهمن – آریا شهر به طرف آزادی / الله اکبر شب ۲۲ بهمن – تهران ۱۰ شب

بالاترین